Eén Dag op Copenhagen Open 2016

Eén Dag op Copenhagen Open 2016



Levi’s Blockparty op de Champagne van Skateboarden


CPH, Donderdag 11 Augustus:

De #champagnevanskateboarden, zo noemen ze Copenhagen Open. Feitelijk is het een skate-event gespreid van woensdag tot zondag, gevuld met een competitie van skatejams op unieke spots over het lieflijke Copenhagen. Maar in essentie is het veel meer dan dat.
Talloze feestjes, nieuwe producten die uitkomen en een verzamelplaats voor de crème de la crème van de wereldwijde skatecommunity. Levi’s Skateboarding is één van de platforms die een skatejam organiseerde, tijdens een feestelijke blockparty in een smalle éénrichtingsstraat - net buiten het shopping centrum van de hoofdstad van Denemarken. Om de hoek was Streetmachine, de partner in crime voor de blockparty. De combinatie van deze patsers voor het unieke Copenhagen Open event maakte me erg benieuwd om te gaan kijken wat daar allemaal aan de hand was. In wat volgt kan je mijn ervaringen lezen van 1 dag uit deze 5-dagen durende skateboardgekte.

Ik ben zeker 20 keer verliefd geworden onderweg van het vliegveld naar het centrum. Oh mijn god, dit land is gevuld met blonde godinnen, en het is nog best zonnig weer dus er vallen hier en daar al wat Levi’s hotpants te spotten, wat altijd mooi meegenomen is. Daarenboven was het ook nog eens Copenhagen Fashion Week, wat ervoor zorgde dat de straten overstroomden met supermodellen…Ik kan hier nog lang over blijven doorgaan maar daar is het helaas niet de geschikte tijd noch plaats voor, ik was onderweg om de mensen achter Levi’s Skateboarding te ontmoeten en ervaringen te delen over het leven op vier urethaan wielen. Dus ik ging verder op weg naar de ontmoetingsplaats.


‘Byens Kro’ was de place to be. Een schijnbaar stil doch gezellig café in Møntergade, een kleine zijstraat in de Kopenhaagse binnenstad. Bij het aankomen werd ik onmiddellijk verwelkomd door de corpulente eigenaar van de bar, die meteen begon te stamelen over de geschiedenis van deze drinkgelegenheid. Blijkbaar begon het allemaal in 1783 toen het daar dé plek was om hoefijzers te onderhouden. Ze begonnen drank te serveren aan de wachtende klanten, en tegen de tijd dat paarden als vervoersmiddel uit de mode raakten, bleven ze gewoon verder drank aanbieden. Interessant.
Het leek erop dat de vintage 501’s die hij aanhad ook uit de 18e eeuw dateren - maar ze vervulden de taak van zijn bilspleet te verbergen, dus het was allemaal oké. Niet lang daarna ontmoette ik de Levi’s Skateboarding familie om het eens te hebben over hun projecten, producten en de blockparty later die dag.


“Familie” is het meest geschikte woord om de mensen rondom Levi’s Skateboarding te beschrijven. Ze zijn zeker geen “team” in de traditionele betekenis, het gaat veel dieper dan dat. Ze worden niet gepromoot als collectief team, noch als individu, door er bundels cash heen te gooien en ze op trip te sturen met als enige doel terugkomen met zoveel mogelijk foto’s en footy (zoals vandaag de dag nogal vaak de norm is). Neen, Levi’s heeft een familie van ambassadeurs en het is een weldoordacht engagement: ze gaan de wereld rond om zoveel mogelijk skatende gemeenschappen te steunen met hulp van een lifestyle-merk dat tijdloze kleding aanbiedt met een diepgewortelde workwear-erfenis.De focus ligt daarbij vooral op ondersteuning aan de hand van het bouwen van DIY-skateparken/spots op plekken waar ze deze het meest nodig hebben. Het doel is daarbij niet om een skatemerk te zijn dat de modegrillen dicteert of volgt, maar om te beantwoorden aan behoeftes van skateboarders die de broeken sowieso al tientallen jaren dragen. Laat ons eerlijk zijn, heb jij nog nooit geskatet in een red label denim? Met deze gedachte in het achterhoofd engageert levi’s zich met gelijkgestemde skaters die dezelfde verbondenheid voelen om de levendige skategemeenschap in onderontwikkelde landen naar een nieuw niveau te tillen (Dan Plunkett, Al Partanen, Joey Pepper, Josh Matthews, Marius Sylvanen and Pat Moran).

Ik ontdekte al snel waarom deze bonne-vivants geselecteerd waren, een paar Deense biertjes diep met hen bleek namelijk een ideaal niveau om hun kleurvolle karakters naar boven te halen. Halfdronken skateboarden volgde niet veel later en al gauw werd de enkelrichtingsstraat omgetoverd tot een skatepark toen we een houten palet en oranje verkeerskegel in het midden hadden gelegd en erop begonnen seshen. Dan Plunkett waxte de smalle stoep recht voor het café en deed zo een lange slappy dat je zou denken dat het Slappy Hour was in Byens Kro *padum tss*. Nadien had ik een kort gesprek met Al Partanen, wie je meteen kan herkennen aan zijn grote spaghettipot van krulhaar. De arme man vertelde me dat de vliegtuigmaatschappij al zijn baggage was verloren en hij nu dus een week aan de andere kant van de wereld zat zonder kleren, extra schoenen of zelfs een skateboard. Het kon hem zelf precies niet zo veel schelen want na enkele Deense biertjes ging hij een nieuwe setup halen bij Streetmachine en volgde er een heftige sessie met alle ambassadeurs in wat toen nog een lege Møntergade straat was.





Spijtig genoeg zijn alcohol en skateboarden niet zo’n goede combinatie voor mij, dus na een paar slordige tricks ging ik er even tussenuit om mijn favoriete plek in Kopenhagen te bezoeken: de green light district beter gekend als Freetown Christiania. In een notendop is Christiania een omheind park in het midden van de stad waar de Deense Wet niet geldt. Het begon allemaal toen een hippiegemeenschap hun intrek nam in een verlaten militair complex, wat uiteindelijk uitgroeide tot een van dé must-visit plekken voor iedereen die Kopenhagen bezoekt. De enige regels die er gelden zijn: ‘Smile, have fun, don’t run and no photos’. Hoewel de hele illegale en wetteloze context stilaan weggeëbd is doorheen de jaren (dankzij conservatief protest en talloze politie razzia’s), is Christiania nog steeds een unieke plek waar je dingen kan doen die buiten de muren niet mogelijk zijn: wiet en hasj kopen van de vele marktkraampjes op Pusher Street. Overal graffiti bekijken en maken. Er zijn zelfs geen bouwvoorschriften dus je komt er de meeste gekke constructies tegen. De lijst gaat nog wel even door. Het resulteert allemaal in een fascinerend anarchie-pretpark met een open geest, recht in het hart van Kopenhagen.

Na wat Pineapple Express gescoord te hebben voegde ik me bij een drumcirkel omstreeks 4u20 in de namiddag. Een willekeurige oude man die ik nog nooit gezien had begon tegen me te praten alsof ik zijn beste vriend was. Hij kwam van de Filippijnen en gaf me raad over hoe je bedreigingen van piraten moest beantwoorden. Blijkbaar kan je best de leider zelf terug bedreigen door te zeggen dat je een huurmoordenaar zou inhuren voor dubbel het geld dat die vraagt, en dat die er persoonlijk voor zou zorgen dat het zo afgehandeld wordt. Altijd goed om te weten. Het toeval moest weer zijn dat ook deze man een crusty 501denim aanhad die precies al meerdere piratenverhalen had meegemaakt. Zodra hij uitgebrabbeld was vond ik het tijd om terug te keren naar de Montergade straat waar de blockparty ging beginnen. Ik had geen idee van wat me daar te wachten stond…

Toen ik de straat verliet was ze leeg, op enkele skatende/drinkende Levi’s ambassadeurs, een palet en een kegel na. Toen ik terugkwam van Christiania… was de straat onherkenbaar geworden. Ik naderde de hoek en daar al stond het helemaal volgepropt met mensen. En als ik zeg volgepropt bedoel ik volgepropt als een blikje Deense sardientjes. Je kon letterlijk niet voorbij de eerste rij mensen omdat ze zo dicht op elkaar stonden. Aanvankelijk dacht ik dat ik in de foute straat was. Maart  toen ik over de hoofden van de massa Alex Olson een Japan-air zag doen wist ik dat ik juist zat en dat de blockparty volop aan de gang was. Iedereen wou een glimps van het spektakel opvangen.

De palet en kegel van eerder werden vervangen door een lange flatrail en een enorme vintage 80’s stijl schans, die dienst deden als obstakels voor de Copenhagen Open Skatejam. De schans kon recht uit de legendarische Bones Brigade ‘Search For Animal Chin’ film komen! Ik murwde me tussen de mensen en ontdekte een waarlijk skateboardorgasme dat zich ontplooide voor mijn ogen: de allerbeste internationale skaters volgden elkaar in snel tempo op de rail en in de lucht. Name zoal Kevin Bradley, Louie Lopez, Alex Olson, Nyjah Huston (lol)… iedereen die je ooit in een magazine of video zag,was daar. Er waren ook heel wat Belgische legendes aan het rippen: terwijl de meesten overdreven 540 Bigspin Nosegrabs aan het proberen waren, ging Lockwood teamrider Phil Zwijsen voor de hoogste en verste Melongrabs, simpel maar oh zo indrukwekkend. Youness grindde consistent elke try de volledige 5-meter rail. Axel Cruysberghs deed King Of The Road-waardige airs, en nu we het toch over Thrasher hebben, zelfs Jake Phelps stond tussen de mensenmassa. Iets te dicht bij de skatejam zelfs, wat ervoor zorgde dat hij zijn bril een paar keer kwijtraakte dankzij voorbij vliegende powerslaps…Best een komisch zicht.

De skatejam werd ook vergezeld door gratis burrito’s, taco’s en zelfs een mariachi band. Waarom deze Mexicaanse invloeden in het verre Scandinavië hoor ik je al vragen? Wel, op dit event werd namelijk het laatste Levi’s project uit de doeken gedaan: de release van  hun zines en documentaire over een trip naar Mexico met de ambassadeurs. Ze bezochten de kuststad  Puerto Peñasco in het Noordwesten,waar zich een levendige gemeenschap van gepassioneerde skateboarders bevindt, maar spijtig genoeg geen lokale skateshops. De stad kende een korte economische groei als toeristische bestemming maar dit was maar van korte duur, wat achteraf een moeilijke economische context met zich meebracht. Skaters daar zijn verplicht om de grens over te gaan, 100km verder, enkel en alleen om een deftig skateboard te scoren en zelfs dan nog zijn er praktisch geen spots om je op uit te leven… Precies daarom vond Levi’s Skateboarding het nodig om hun ambassadeurs naar daar te sturen om ze te helpen de crust te overwinnen en wat DIY spots te bouwen!




Laten we teruggaan van Puerto Peñasco naar Kopenhagen. De skatejam was al enkele uren bezig en werd alleen maar gekker en gekker naarmate de zon onderging. De mariachi band maakte plaats voor een DJ-set in het midden van de straat, die nog steeds volgepropt zat (misschien zelfs nog meer mensen dan voordien) , maar iedereen amuseerde zich. Er was een lange houten plank van 20 meter, die om de 50 centimeter een ingeboord alcoholshotje had, zodat iedereen die op een lijn ging staan tegelijk de bodem kon leegkappen. Goeie tijden. Er passeerden wat politieagenten omdat er zoveel mensen waren, zoveel dat ze er eigenlijk ook niets aan konden doen waardoor ze moesten doorrijden alsof er niets gebeurde. Voelde een beetje als Christiania in 1 straat. Ik stelde mezelf opnieuw voor aan Al Partanen omdat ik hem niet herkende. Hij was naar een Afrikaanse kapper gegaan om zijn enorme krullenbol te transformeren tot cornrow braids. +100 Straatgeloofwaardigheid. De blockparty ging de late avonduren in maar was nog steeds lit als een Thrasher Flame T-shirt. Het feest verplaatste zich naar een bar om de hoek en wat zich daar verzameld had voelde als een skateboarding Hall Of Fame. Burgerkongen dropte in op een restaurantbord op straat. Een dwerg stagedivede in de massa mensen. Zoals je misschien al gemerkt had wordt mijn geheugen van deze nacht steeds eclectischer. De drank vloeide rijkelijk en mijn Christianiabloemetjes moesten de dag erna allemaal op zijn omdat ik naar de luchthaven ging. Het werd allemaal een beetje vaag - maar goede vibraties alom!

De volgende morgen werd ik wakker, draaide ik een strakke en had een uitgebreid Scandinavisch ontbijt. Op de weg terug naar het vliegveld werd ik nog eens 20 keer verliefd terwijl ik terugdacht aan vage nachtelijke skatesessies. Ik had het hele weekend overleefd in mijn Levi’s denim. Natuurlijk, ze waren hiervoor gemaakt. “Sterk nog sterker”. Dit was nog maar één dag uit het skatejam-gevulde Copenhagen Open event. Het zou nog doorgaan met skatejams op de 300 jaar oude tegels van het Kopenhaagse stadhuis, een triple set vlak naast het water, een funbox met zwembad en een drijvende boot in het midden, en nog veel meer unieke spots… Hoewel ik slechts één dag had meegemaakt van deze vijf dagen durende gekte, begon ik stilaan te beseffen waarom ze dit de #champagnevanskateboarden noemden…

Yoni Hoogroller (speciaal bedankje aan Levi’s Skateboarding xoxo)

Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »